هنوز آن سخن شيرينش يادم نرفته است..."دست بردار ازين در وطن خويش غريب"...

ولی می خواهم دوباره به سراغ همان علاقه ای بروم

که سالها پيش آن را زير سايه ی تنومند درختی ؛در همين نزديکی ؛ پنهان کرده بودم...

مهم نيست ملامت ِ سليقه ام کنند...

و برايم مهم نيست کُنج سليقه ی کج نادانان چه می گذرد...

او كه مي گويد

خطوط خسته ي موازی

هرگز به آن بوسه ی مشترك نمي رسند

چيزي از امتداد حوصله ی نقطه ها

در خواب سربسته ی اين دايره نمي داند ...

ولی من که می دانم....تو هم بدان!

[يه تصوير هم هست اينجا]

عمو :

hoo

salam... khoobi? chera narahat shodi? nemikhastam narahat beshi... man hashemi ro dosst daaram... bishtar az ooni ke fek koni... man bahash zendegi kardam... on vaghtaei ke hame, hameye oonaei ke alan mard shodan, to khalvat fohshesh midadan, oon vaghtaaei ke amoo zire bombaaroone havapeimaha, dasht tilebaazi mikard, zire chador daasht dars mikhoond... oonvaghta yaadet hast? midooni chera man loknat daarm, midooni chera nemitoonam zajr nakesham... midooni oon vaghtaa ke hame migoftan hashemi che vo che vo che ki azash hemaayat mikard... nemidooni be khoda nemidooni... be mola nemidooni... vali be onvaane ye doost, in ehtemaalo bede ke manam... biaa paaye harfaam beshin, age harfi moonde baashe... ino nemigam ke to narahat nashi na aslan... vali be khoda man kaj naadaan nistam... mitooni az roozbeh doostam, az alireza, az amir, az hame beporsi ke dar baraabare hamashoon vastaadam va hatta oonghad daad zadam ke sedaam gerefte... onghad ke hichkodoomeshoon harf nazadan... man kheili doostesh daaram... ino be khoda raas migam, be khoda ras migam... vali...